üç günlük hayat

  Lütfen, size, Türkiye’yi şikayet edebilir miyim?   Mahmut Çebi Şimdi şöyle bir sahne hayal edin. Türkiye’nin cumhurbaşkanı veya başbakanı değil, İstanbul’un valisi Almanya’ya gelmiş. Berlin’de   Bild gazetesini ziyaret ediyor. Bild gazetesinin Yayın Yönetmeni Kai Diekmann heyetin önünde valinin yanına oturup, ellerini de bacaklarının arasına kıstırıp ona Almanya’nın siyasetini, adaletini, NSU’yu, ayrımcılığı, yükselen ırkçılığı ve buna kol kanat gerenleri, etnik yapılar üzerindeki gizli politikaları ve sayın Başbakan Merkel’in acımasız tutumunu şikayet ediyor. Adeta bir yardımcı gibi, validen bir medet umuyor. Böyle bir sahne mümkün olabilir mi? Bunu bırakın Diekmann’ı, Almanya’nın en kıytırık gazetesinin yayın yönetmeni yapar mı? Bırakın yapmayı, aklından bile geçer mi? Mümkünü yok değil mi? Bence de yok. Ben bugüne kadar ülkesini ne Almanya’da, ne de Türkiye’de bir Türk yetkiliye şikayet eden tek bir Alman görmedim. Tersi ise istemediğin kadar. Örnek için ...

  Süreç 2000 öncesinde planlandı. Tayyip Erdoğan’ın Hocaefendi’yi ziyareti sonrası ayrılırken asansörde bizim arkadaşımızı farketmeden söylediği “Bu hoca bizi uğraştıracağa benziyor” sözü bir işaret fişeği. Hocaefendi’nin ABD’ye gidişi 28 Şubat’ın ikinci devresini başlangıcı. Bununla hedeflenen beyin ile vücudu birbirinden ayırıp hem cemaati daha kontrol edebilir hale getirmek, hem gidiş gelişleri belirli hale getirip önemli isimleri tespit etmek, hem de mümkün oldukça yönlendirme yapmayı başarabilmekti. Ben belli bir başarıyı temin ettiklerini zannediyorum. Ergenekon ve Balyoz süreçleri cemaati siyasi bir aktör haline getirme, siyasallaştırma ve “çok güçlüsün” havasına   sokma ve bu arada isim tespiti, fişleme yapmak için ya kurgulandı yada o şekilde kullanıldı. Merhum M. Ali Birand’ın 2010’daki yazısı bunu ifade eden bariz bir örnek. Cemaati seven ve tavsiye eden bir kişi olduğuna bakılırsa, ölümünde bunun izleri aranabilir. Hedeflenen siyasetin bir argümanı haline...